Co to za dziewczyna? I dlaczego siedziała w twoim samochodzie, co? – Joanna że zmarszczonym i brwiami zapytała brata. Umówili się dziś na kolację w restauracji. Joanna czekała na Artura przy wejściu, więc zobaczyła, jak wysiadał z samochodu. Za kierownicą była ładna dziewczyna, którą Artur pocałował przed wyjściem. Wszystko byłoby w porządku, ale Artur był żonaty od dwudziestu lat.

Co to za dziewczyna? I dlaczego siedziała w twoim samochodzie, co? – Joanna że zmarszczonym i brwiami zapytała brata. Umówili się dziś na kolację w restauracji. Joanna czekała na Artura przy wejściu, więc zobaczyła, jak wysiadał z samochodu. Za kierownicą była ładna dziewczyna, którą Artur pocałował przed wyjściem. Wszystko byłoby w porządku, ale Artur był żonaty od dwudziestu lat.

Zrozumiały wzór.

– Nie zaczynaj, siostro. – Artur przytulił siostrę i ruszył w stronę lokalu.

– Nie, wyjaśnij! – Kontynuowała Joanna, gdy ona i brat usiedli do stołu i zamówili kolację.

— Dobra. Ta dziewczyna to Ola i jest moją kochanką. Dałem jej samochód, żeby pozałatwiała swoje sprawy a potem przyjedzie po mnie.

– I tak mi o tym mówisz?

– Gdybyś nie czekała na mnie na ulicy, nie musielibyśmy o tym rozmawiać. – Wiesz, Julii i mnie od dawna nie układa się dobrze. Nazwij to, jak chcesz. Czy przestałem ją kochać? Tak, nie kocham już żony.

Joanna patrzyła w milczeniu na brata. Artur był o dziesięć lat starszy ale zawsze byli blisko. Od dzieciństwa Artur opiekował się i chronił swoją siostrę. Joanna opowiadała mu o wszystkim, co działo się w jej życiu. I do dziś myślała, że wiedziała o wszystkim, co dzieje się w życiu Artura.

– Czy z tą dziewczyną to coś poważnego? Co? – spytała Joanna, nie odwracając wzroku.

– Nie wiem. – Artur patrzył na ręce złożone w podołku. – Wiesz, dzieciaki. Artem i Julia mieli dwoje dzieci. Starsza, Roma miała już 16 lat, młodsza, Alicja 11. – Nie opuszczę rodziny. Nie zostawię dzieci. Ale wiesz, Julia już dawno przestała być dziewczyną, w której się zakochałem. Jestem zdesperowany, gotowy na wszystko. Mam dość tych niekończących się wieczorów spędzanych przed telewizorem, jej domowych legginsów z wyciągniętymi kolanami, kokiem na głowie i życiem zgodnie z harmonogramem. I nie mów mi, że praca, życie i dzieci ją wyczerpały. Dzieci są prawie dorosłe, nie wymagają tyle uwagi. W razie potrzeby może nie pracować, utrzymam rodzinę.

– Czekaj, dwadzieścia lat, Artur! Nie mieści mi się w głowie. Tyle lat razem. Tak, prawdopodobnie trudno jest kochać po tylu latach tak bardzo, jak w pierwszym roku związku. Ale wzajemny szacunek, wzajemne zrozumienie? I znacie się jak łyse konie, czy naprawdę nie można po prostu porozmawiać?

– Próbowałem, żartuje i mówi, że jest już stara. Nie musi się już starać nie ma przed kim się popisać. Ale ona ma tylko 42 lata. Doceniam ją jako matkę naszych dzieci, jako panią domu, ale jako kobieta już dawno przestała mnie pociągać.

– Nie wiem. Nie chcę o tym słyszeć. – Joanna była bardzo zła na brata. – Mam nadzieję, że rozumiesz, co robisz.

– Mam nadzieję, że to wszystko zostanie między nami.

– Nie martw się o to, nie będę się mieszała do waszego związku. Proponuję jednak, żebyś sam to dobrze przemyślał.

– Przestań się dąsać! – Artur się roześmiał. – Zmieńmy temat.

Później rozmawiali na inne tematy, ale po tym wieczorze Joanna często wracała do tej rozmowy. Pamiętała, jak szczęśliwi byli Artur i Julia na ślubie. Gdy urodził się Romek, Artur bał się wziąć go w ramiona. I potajemnie ocierał łzy szczęścia. Jak ciężki poród Julia miała przy narodzinach Alicji. Były pewne problemy, Artur czekał całą dobę na poczekalni przy porodówce. Cały personel krzątał się przy niej jak w ukropie. I jak wszyscy razem jeździli wielokrotnie nad morze na rodzinne wakacje. I wiele innych szczęśliwych chwil. Gdzie to wszystko się podziało? A co najważniejsze dlaczego zniknęło?

Potem Joanna przestała o tym myśleć. W życiu brata nic się nie zmieniło. Nadal mieszkał z rodziną, pozostał troskliwym mężem i ojcem. Nie dyskutowali już na temat innej kobiety w życiu Artura. Pół roku później Joannę w środku nocy obudził telefon komórkowy. Dzwoniła żona brata.

– Co się stało? – Joanna natychmiast się obudziła i wyskoczyła z łóżka. Zamiast odpowiedzi w słuchawce słychać było tylko szloch Julii. – Co się stało?! – dziewczyna już nie powstrzymywała emocji.

– Artur ma kłopoty. – Ledwie wydukała Julia.

Okazało się, że późnym wieczorem Artur wracał do domu i się przewrócił. Nie dał rady się podnieść. Nie będzie już mógł chodzić.

Artur wraz z rodziną musieli się przenieść do innego domu, gdzie łatwiej byłoby mu się poruszać na wózku. Zamieszkali w tym samym domu co Joanna.
Kilka miesięcy po tym incydencie Joanna siedziała w domu brata, Julia z dziećmi jeszcze nie wrócili z miasta. Brat i siostra siedzieli w kuchni i pili herbatę.

– Wiesz, słyszałem, jak płacze w nocy. – Powiedział Artur, nie patrząc na Joannę. Nie przez to, że praktycznie wszystko straciliśmy. Pieniądze, status. A przeze mnie. A rano, bez względu na to, co się stało, starała się mnie pocieszyć. W końcu całkowicie się załamałem. Nic mi się nie chciało, nie mogłem pracować. Potem usłyszałem, jak płacze, a rano przynosi mi śniadanie, uśmiecha się, tak czule, delikatnie. I zrozumiałem, że jest dla mnie, ze mną, nawet teraz. Jest silniejsza od mnie.

Nalegała, żebyśmy się przeprowadzili do tego domu na wsi, żeby było mi wygodniej. I codziennie dojeżdża do pracy, zawozi dzieci do szkoły. Tyle lat jest ze mną, w smutku i radości, jak mówią, na dobre i na złe.Jak mogłem jej to zrobić? Jak mogę ją teraz zawieść? Nie mogę. Nie mam prawa. Rozmawiałem z moim szefem, przydzieli mnie do pracy zdalnej. Pieniądze z pewnością nie będą takie same, ale nadal będę coś zarabiał.

Samochód do ręcznego sterowania jest przebudowywany. Pomyślałem też, że pomogę jej w domu. Nawet zacząłem gotować. – Artur uśmiechnął się, ale uśmiech okazał się smutny. Joanna również się uśmiechała, kiwając głową, na znak aprobaty. – Do Oli zadzwoniłem jeszcze ze szpitala. Powiedziałem, co się stało. Myślałem, że przynajmniej przyjedzie, a ona nawet tego nie zrobiła. Nie odebrała telefonu, kiedy zadzwoniłem drugi raz.

Joanna chciała ze złością skomentować, że należało się tego spodziewać. Ola potrzebowała go tylko wtedy, gdy miał pieniądze. Ale Julia to zupełnie inna sprawa. Lecz patrząc na Artura, który tęsknie patrzył przez okno, Joanna zdała sobie sprawę, że teraz jej słowa są już zbędne. I po prostu wzięła brata za rękę.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts